Van overleven naar inspireren: Arlene maakte van haar verleden haar werk
Arlene werkt als ervaringsdeskundige bij Antes in een ambulant team. Ze gaat mee op huisbezoeken, denkt mee bij vastlopende casussen en ondersteunt collega’s en cliënten vanuit haar eigen ervaring met verslaving en psychische kwetsbaarheid. Een rol die haar op het lijf geschreven is, zeker gezien haar eigen verleden.
“Mijn rol is vooral inspirerend bedoeld,” vertelt Arlene. “Ik kijk mee met collega’s, zeker bij ingewikkelde situaties. Wat heeft iemand nodig? Wat heeft mij geholpen? En wat kan ik nu betekenen? Soms word ik vanaf het begin bij een cliënt betrokken, bijvoorbeeld bij een intake. Soms pas later, als het vastloopt. Het maakt niet uit welke verslaving of problematiek er speelt – het is juist die brede ervaring die ik meebreng.”
Dat Arlene nu in dit team werkt, is bijzonder. Ooit was ze hier namelijk zelf cliënt. “De mensen die mij toen behandelden, zijn nu mijn collega’s,” vertelt ze. “Voor mij voelde dat eigenlijk heel vanzelfsprekend. Ik hoorde hier. Ik ben ook niet iemand die snel onder de indruk is.”
Onveilige jeugd
Arlene groeide niet op in een veilige omgeving. Op vierjarige leeftijd kwam ze vanuit Curaçao naar Nederland omdat haar moeder geen plek meer voor haar had. Ze ging wonen bij haar oma, die ze nog nooit gezien had. Wat begon als een kans op een beter leven, veranderde al snel in een periode vol onveiligheid. Jarenlang werd ze seksueel misbruikt door een familielid. “Mijn oma wist ervan, maar greep niet in. Dat doet iets met een kind.”
Toen Arlene later bij haar moeder ging wonen, in de hoop te ontsnappen aan die situatie, kreeg ze daar geen erkenning. “Mijn moeder gaf mij de schuld. Vanaf dat moment ging het eigenlijk alleen maar slechter.” Ze ging jong uit huis, kwam in de jeugdhulp terecht en raakte steeds verder verstrikt in middelengebruik en destructieve relaties.
Drinken om te overleven
Alcohol werd jarenlang een manier om te overleven. “Ik dronk veel. De drugs waren er eerder al uit, omdat ik daar psychoses van kreeg, maar de drank bleef.” Arlene kreeg kinderen, maar stabiliteit bleef uit. Het verlies van de vader van haar oudste kind - die na jaren weer kort in beeld kwam en overleed aan levercirrose - werd een kantelpunt. “Bij zijn uitvaart zag ik het verdriet van mijn kind. Toen dacht ik: dit wil ik niet. Zo wil ik er niet bij liggen. En dit mag mijn kind niet meer meemaken.”
In 2007 belde Arlene zelf naar Antes, toen nog Bouman. Ze was vastberaden. “Ik had alles geregeld en had oppas voor de kinderen zodat ik in de herfstvakantie opgenomen kon worden. Ik wist: dit is mijn moment.” Ze werd zes dagen opgenomen om lichamelijk te ontgiften. “Daarna begon het echte werk pas.”
Langzaam herstel
Na de opname volgde intensieve ambulante behandeling. "EMDR, CGT, groepstherapie, gesprekken en medicatie. Alles wat werd aangeboden, heb ik aangepakt. Ik dacht: als het niks is, merken we dat wel. Maar ik ga het proberen.” Het herstel ging langzaam. “Pas na een jaar kon ik weer genieten van kleine dingen. Ik weet nog dat ik buiten liep en de wind door het gras zag waaien. Ik dacht: hé, ik voel dit weer.” In totaal was Arlene zo’n 2,5 jaar intensief in behandeling. “Het was keihard werken. Maar ik wist waarvoor ik het deed: mijn kinderen, mijn gezondheid en mezelf.”
Van je eigen ellende je werk maken
Tijdens haar herstel kwam ze in contact met een ervaringsdeskundige. “Toen dacht ik: wacht even… je kunt dus van je ellende je werk maken? Dat wil ik ook.” Met steun van mensen om haar heen volgde ze een opleiding tot ervaringsdeskundige. Eerst werkte ze bij een andere organisatie, later kwam de vacature bij Antes. “Toen ze me belden, voelde dat als thuiskomen. Ik ken de doelgroep. Ik weet hoe het voelt.” Sinds 2022 werkt Arlene bij Antes. Ze is direct, eerlijk en duidelijk, maar altijd met respect. “Ik draai er niet omheen. Soms zeg ik gewoon: dit was niet slim. En gek genoeg wordt dat vaak juist gewaardeerd. Omdat mensen weten waar ik het over heb."
Haalbare doelen en dromen
Volgens Arlene is dat ook de kracht van ervaringsdeskundigheid. “Ik heb het meegemaakt. Ik was daar. Dat is iets anders dan kennis uit een boek. Mensen voelen zich begrepen. En ja, sommigen halen hoop uit mijn verhaal: als zij het kan, dan kan ik het misschien ook. Al kost het soms jaren.” Voor de toekomst heeft Arlene nog dromen. Ze zou graag met jongeren willen werken, binnen de verslavingszorg. “Jongeren zijn nog kneedbaar. Je kunt daar echt verschil maken.” Maar wat ze ook gaat doen: haar boodschap blijft hetzelfde. Arlene: “Geef de hoop niet op. Zet je interne motivatie aan. Zonder die motivatie red je het niet. Stel kleine, haalbare doelen. En geloof dat er meer mogelijk is dan je denkt.” Arlene glimlacht. “Ik heb mijn opleiding afgemaakt, een baan en mijn rijbewijs gehaald. Het contact met mijn kinderen is hersteld. Ik ben oma. Dat alles had ik niet gehad als ik was blijven drinken. Het leven lacht me nu toe en dat gun ik iedereen.”