'Over verslaving praat je niet - maar ik doe het toch'

Mohamed groeide op in een groot gezin met zeven broers en zussen. Thuis was er vaak ruzie. “Ik kreeg al klappen toen ik klein was,” zegt hij. “Op straat kwam ik in contact met jongens die hetzelfde meemaakten. En daar begon ook het gebruik: eerst blowen en later heroïne. Overdag deed ik alsof ik een normaal leven leidde. Ik ging naar school, voetbalde en had een bijbaantje. Maar 's avonds en 's nachts leefde ik een ander leven." 

“Mijn leven was lang één grote chaos,” vertelt hij. “Op een gegeven moment blowde ik elke dag, stopte ik met school en verloor ik mijn bijbaantje. Ik zag het leven niet meer zitten. Ik had schulden, sneed mezelf en dacht: dit komt nooit meer goed. Erover praten durfde ik niet. "Er heerst in de Marokkaanse cultuur nog altijd een taboe op psychische problemen. Als je hulp zoekt, ben je ‘gek’ of een ‘junk’. 
 
Afkicken in Marokko 
Per toeval lukt het Mohamed om af te kicken van de drugs, tijdens een familievakantie naar Marokko. "In Marokko is het strengverboden om drugs te gebruiken of te verhandelen. Ik kon dus geen heroïne meenemen of daar krijgen. Na een paar dagen kreeg ik zware afkickverschijnselen. Mijn ouders dachten dat ik ziek was en stuurden me naar de dokter. De bloeduitslagen verraadden me; de arts zei dat hij aan mijn bloed kon zien dat ik verslaafd was. Het enige wat hij kon doen was een antibiotica voorschrijven, dus ik moest er doorheen zonder hulp. Dat was zwaar, maar na drie maanden ging het beter en ging ik terug naar Nederland. Heroïne heb ik sindsdien nooit meer aangeraakt. Ik wilde echt veranderen." 

Bomaanslag 
Eenmaal in Nederland viel hij, ondanks zijn goede voornemens, toch weer terug in oude patronen. Hij pakte weliswaar zijn school en bijbaantje weer op, maar ook zocht hij opnieuw zijn heil in blowen. Het ging bergafwaarts met Mohamed toen er een aanslag werd gepleegd op zijn ouderlijk huis. "Er werd een bom naar binnen gegooid. Gelukkig raakte niemand gewond, maar ik liep wel een trauma op. Ik durfde maandenlang niet naar buiten omdat ik dacht dat de bom voor mij bedoeld was." 
 
Omdat het Mohamed zelf niet lukt om af te kicken, besluit hij hulp te zoeken bij Antes. "En dat was de beste keuze die ik ooit gemaakt heb. Ik werd voor drie maanden opgenomen in een afkickkliniek en daar kreeg ik structuur, rust en werd me discipline bijgebracht. Uiteindelijk mocht ik 2 weken eerder naar huis omdat het zo goed met me ging." 
 
Na de opname volgde EMDR-therapie om van zijn trauma af te komen en ambulante begeleiding. “Elke week gesprekken en veel zelfreflectie. Ik leerde eerlijk te zijn naar mezelf. Dat is het moeilijkste wat er is, maar ook de opstap naar een nieuw begin. En dankzij EMDR durfde ik weer te voelen. Ik ben minder angstig, slaap beter en kan weer vooruitkijken." 

Toekomstdromen 
Vandaag de dag is Mohamed bijna twee jaar clean. Hij woont in een eigen woning en doet vrijwilligerswerk bij een basisschool en als voetbalcoach voor Sparta. “Ik begeleid kinderen van groep 1 tot en met 8, let op veiligheid en help jongeren die thuis moeilijke situaties hebben. Eén van de jongens verloor zijn vader; dat raakt me, want ik weet hoe het is om iemand te missen.” 

Zijn toekomstbeeld is helder. Hij wil ervaringsdeskundige worden, het liefst binnen Antes. Tot voor kort volgde hij daarvoor een opleiding, maar daar is hij tijdelijk mee gestopt vanwege een aangezichtsverlamming. “Ik wil jongens bereiken die denken dat er voor hen geen hoop is. Straatjongens; jongens die stoer doen maar vanbinnen kapotgaan. Die doelgroep begrijp ik. Ik wil ook met ouders praten, laten zien hoe ze met hun kind in gesprek kunnen blijven.”