Karin liep hersenletsel op na een muggenbeet in Azie
Eén muggenbeet tijdens een vakantie op Bali veranderde het leven van Karin (50) tien jaar geleden voorgoed. Ze raakte besmet met het zeldzame virus Japanese encephalitis, waardoor ze niet-aangeboren hersenletsel (NAH) opliep. Wat begon als een onschuldige muggenprik, zette haar leven volledig op zijn kop.
"De eerste jaren stonden vooral in het teken van rouw," vertelt Karin. "Ik verloor zoveel. Mijn gezondheid, mijn werk, mijn zelfstandigheid en het toekomstbeeld dat ik voor mezelf had." Vooral haar rol als moeder vond ze moeilijk los te laten. "Ik wilde die actieve moeder zijn die overal aan mee kon doen. Dat ik dat niet meer kon, deed misschien nog wel meer pijn dan mijn lichamelijke beperkingen."
Nog altijd ondervindt Karin dagelijks de gevolgen van haar hersenletsel. Lopen zonder stok is lastig, prikkels kosten veel energie en overzicht houden in haar agenda blijft een uitdaging. Toch veranderde er de afgelopen jaren iets belangrijks, mede dankzij hulp die ze krijgt van Antes. Ze werd ondersteund om zoveel mogelijk de regie over haar eigen leven terug te krijgen op een manier die past bij haar eigen wensen en mogelijkheden. "De echte verbetering zit niet in wat ik weer kan," zegt ze. "Die zit in het feit dat ik weer van het leven kan genieten. Dat gevoel is heel langzaam teruggekomen."
Zoeken naar mogelijkheden
Die omslag ontstond niet vanzelf. Karin bleef zoeken naar mogelijkheden binnen haar nieuwe werkelijkheid. "Accepteren betekende voor mij niet dat ik moest opgeven. Ik wilde ontdekken wat er, ondanks alles, nog wél mogelijk was." Een belangrijke stap daarin was het maken van De reis van Cheeta. Tijdens beeldende therapie bij Antes werkte Karin samen met anderen aan het boek, dat op een toegankelijke manier laat zien wat leven met NAH betekent. "Wij misten een verhaal dat niet alleen over beperkingen en verlies gaat, maar ook over veerkracht en hoop. Dat wilden we anderen meegeven. Ik herken mezelf ook echt in Cheeta: de zoektocht, de frustratie, maar ook het doorzetten."
Ook theatergroep De Hersenkronkels speelt een grote rol in haar leven. Daar vond ze herkenning bij mensen die hetzelfde doormaken. "Ik hoef daar niets uit te leggen. Iedereen begrijpt wat NAH met je doet. Op het podium kan ik mijn verhaal vertellen en merk ik dat het mensen raakt. Dat geeft me iedere keer weer een trots gevoel."
Karin 2.0
Tien jaar na het ontstaan van haar ziekte kijkt Karin met andere ogen naar zichzelf. Waar ze lange tijd vooral verdriet voelde om alles wat ze kwijt was, ziet ze nu ook wat ze heeft opgebouwd. "Ik ben niet meer Karin 1.0, maar Karin 2.0 mag er ook zijn. Ik heb nieuwe talenten ontdekt, ben milder geworden voor mezelf en kan oprecht zeggen dat ik trots ben op hoe ik nu in het leven sta."
Haar boodschap aan anderen is hoopvol. "Herstel betekent niet altijd dat je teruggaat naar wie je was. Soms betekent het dat je een nieuwe versie van jezelf leert omarmen. Ik ben benieuwd wat het leven mij verder nog gaat brengen."